Dijital Propaganda Yöntemi Olarak Facebook: 2025 KKTC Cumhurbaşkanlığı Seçimleri Üzerine Bir İnceleme
Anahtar Kelimeler:
Siyasal İleitişim, Facebook, KKTC, Cumhurbaşkanlığı Seçimi, Eleştirel Söylem Analizi, Propaganda, Dijital PazarlamaÖzet
2025 yılında 19 Ekim tarihinde KKTC Cumhurbaşkanlığı seçim süreci , dijital medya üzerinden yürütülen siyasal iletişim faaliyetleri açısından dikkat çekici bir örnek oluşturuyor. Bu araştırmada, seçim kampanyasının başladığı 1 Ağustos 2025'teki seçim gününe kadar olan dönemde, Cumhurbaşkanı Ersin Tatar'ın resmî Facebook hesabında yayımlanan yaklaşık 100 paylaşım . Çalışmanın amacı, seçim süreci dijital platformlarda kullanılan propaganda yönetiminin yönetim stratejisini ve ulusal kimlik temsillerini nasıl biçimlendirdiğini ortaya koymaktır. Araştırma, eleştirel analiz yöntemiyle , özellikle Ruth Wodak'ın söylem-tarihsel yaklaşımıyla yürütülmektedir. Bulgular, Tatar'ın seçim kampanyasında geleneksel propaganda yöntemlerinden ziyade dijital pazarlama mantığıyla kurgulanmış bir iletişim dilinin benimsediğini gösteriyor. Paylaşımlarda “birlik, beraberlik, milli kimlik ve inanç” gibi değerlerin sıklıkla vurgulandığı; Ayrıca “federasyondan arındırmanın” genişletilerek genişletilmesi, ulusal kimliğin korunmasının öne çıkarıldığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak, 2025 KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde sosyal medya yalnızca bir kampanya aracı değil; Aynı zamanda politik olarak şekillendirilip üretilip dünyaya yönlendirildiği bir alan olarak işlem görüldü. Bu durum, dijital çağda siyasal iletişimin propagandasının standart biçimlerinin kapsamının bir kez daha ortaya çıktığını gösteriyor.
Referanslar
Acar, O. (2023). Siyasal propaganda bağlamında sosyal medya ve kamuoyu. Uluslararası Politik Araştırmalar Dergisi, 9(3), 1–14.*
Açıkgöz, E. B. (2007, Kasım 15–17). E-devlet ve iletişim teknolojileri ilişkisi: Panel eşbütünleşim analizi denemesi. Medya ve Siyaset Sempozyumu Bildiri Kitabı, Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi, İzmir, 251–261.
Ackland, R. (2013). Web social science: Concepts, data and tools for social scientists in the digital age. London: SAGE Publications.
Akkor, E. H. (2017). The role of social media as a negotiation sphere for “public good”: The case North Cyprus. Revista de Cercetare și Intervenție Socială, 59, 86–103.
Arslan, S., & Seçim, H. (2015). Siyasal bilgilenme ve çift yönlü siyasal iletişim bağlamında KKTC’de sosyal medyanın demokrasi açısından önemi. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 15(1), 145–162.
Atasoy, L. (2023). Digital political communication and social media strategies: The new networked propaganda. Opción, 39(25), 123–145.
Aziz, A. (2003). Siyasal iletişim. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Babbie, E. (2004). The practice of social research. Belmont: Wadsworth.
Bostancı, N. (2014). Siyasal iletişim: Teorik bir yaklaşım. Ankara: Nobel Yayınları.
Budak, F. (2016). Sosyal medya ve siyasal iletişim: Kamusal alanın dönüşümü üzerine bir değerlendirme. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 4(2), 520–534.
Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2018). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi.
Castells, M. (2009). Communication power. Oxford: Oxford University Press.
Cervi, L., & Marín-Lladó, C. (2021). What are political parties doing on TikTok? Profesional de la Información, 30(4), e300403. https://doi.org/10.3145/EPI.2021.JUL.03
Çakır, H., & Tufan, M. (2016). Sosyal medya ve siyasal iletişim: Türkiye örneği. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 1(1), 1–15.
Çetinkaya, A., & Yıldız, M. (2021). Siyasal iletişim aracı olarak TikTok. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (36), 120–139.
Fairclough, N. (2015a). Critical discourse analysis: The critical study of language. New York: Routledge.
Fairclough, N. (2015c). Language and power. London: Longman.
Fiske, J. (2003). Introduction to communication studies (2nd ed.). London: Routledge.
Fuchs, C. (2014). Social media: A critical introduction. London: Routledge.
García-Orosa, B. (2022). Digital political communication strategies. Cham: Springer International Publishing.
Gökçe, O. (2013). Siyasal propaganda ve kamuoyu yönetimi. İstanbul: Derin Yayınları.
Güllüoğlu, Ö. (2009). Halkla ilişkiler ve propaganda ilişkisi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 12(1–2), 505–520.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere. Cambridge: MIT Press.
Habermas, J. (2003). Kamusal alanın yapısal dönüşümü (Çev. T. Bora & M. Sancar). İstanbul: İletişim Yayınları.
Hall, S. (1997). Representation: Cultural representations and signifying practices. London: Sage.
Jowett, G. S., & O’Donnell, V. (2012). Propaganda and persuasion. Thousand Oaks, CA: Sage.
Kaid, L. L., & Holtz-Bacha, C. (2006). The Sage handbook of political advertising. Thousand Oaks, CA: Sage.
Karaçor, S. (2009). Siyasal iletişimin demokratik süreçlerdeki rolü. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (22), 121–135.
Karlı, İ., Budak, Y., & Dondurucu, Z. B. (2016). Dijital dünyada siyasal iletişimde yeni uygulamalar: 2016 ABD başkanlık seçimlerinde veri analizi. In E. K. (Ed.), Postmodernizmin izdüşümleri (ss. 147–163). İstanbul: Kriter Yayınları.
Kellner, D. (2015). Media spectacle and democracy: The Trump and Obama campaigns. Cultural Politics, 11(3), 862–877.
Krippendorff, K. (2013). Content analysis: An introduction to its methodology. Thousand Oaks: Sage Publications.
Kurban, S. (2014). Seçim kampanyalarının yürütülmesi sürecinde sosyal medyanın kullanımı ve 28 Temmuz 2013 KKTC genel seçimlerine bir bakış. International Academic Conference, 298–307, İstanbul.
Kushin, M. J., & Yamamoto, M. (2010). Did social media really matter? Mass Communication and Society, 13(5), 608–630. https://doi.org/10.1080/15205436.2010.516863
Kutlu, Ö. (2019). Yerel seçim kampanyalarında sosyal medya kullanımı: Belediye başkan adayları örneği. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi, 12(2), 110–128.
Laclau, E., & Mouffe, C. (1985). Hegemony and socialist strategy: Towards a radical democratic politics. London: Verso.
Mayring, P. (2014). Qualitative content analysis: Theoretical foundation, basic procedures and software solution. Klagenfurt: GESIS.
Meriç, Ö. (2017). Çevrimiçi siyasal iletişim üzerine bir literatür değerlendirmesi. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi, 9(4), 25–39.
Miletskiy, V. P., Cherezov, D. N., & Strogetskaya, E. V. (2019, April). Transformations of professional political communications in the digital society. In 2019 Communication Strategies in Digital Society Workshop (ComSDS) (pp. 121–124). IEEE.
Neuman, W. L. (2020). Social research methods: Qualitative and quantitative approaches. Boston: Pearson.
Newman, B. I. (1999). The mass marketing of politics: Democracy in an age of manufactured images. Thousand Oaks, CA: Sage.
Neuendorf, K. A. (2017). The content analysis guidebook (2nd ed.). Los Angeles, CA: SAGE Publications.
Öztürk, S. (2025). Siyasal halkla ilişkiler aracı olarak sosyal medya: 2024 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri örneği. Parion Akademik Bakış Dergisi, 4(2), 53–65. https://dergipark.org.tr/tr/pub/parion/issue/85840/1390141
Özkan, A. (2007). Siyasal iletişim: Strateji ve uygulama. İstanbul: İletişim Yayınları.
Özkan Kutlu, Ş. (2016). Yeni medya ve kamusal alan: Katılım kültürü üzerine bir değerlendirme. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (49), 140–158.
Robert, P., & Bouillaget, J. (1997). Méthodes d’analyse du contenu. Paris: Armand Colin.
Russmann, U., & Svensson, J. (2016). Studying political microblogging: Twitter users in the 2014 European elections. New Media & Society, 18(3), 1–17.
Sabuncuoğlu, A., & Göker, G. (2016). Sosyal medya ve siyasal iletişim. İstanbul: Derin Yayınları.
Timisi, N. (2003). Yeni iletişim teknolojileri ve demokrasi. Ankara: Dost Kitabevi.
Tunca, E., & Avtürk Koldaş, A. (2019). Siyasal iletişimin gelişimi ve demokratik toplumlarda rolü. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(62), 2787–2796.
Van Dijk, T. A. (2015). Discourse and power. London: Palgrave Macmillan.
Vergeer, M., & Hermans, L. (2008). Analyzing online political discussions: Methodological considerations. Javnost–The Public, 15(2), 49–70.
Wodak, R. (2001). The discourse-historical approach. In R. Wodak & M. Meyer (Eds.), Methods of critical discourse analysis (pp. 63–94). London: Sage.
Yılmaz, E. (2019a). Medyada “kimlik” temsilleri: Kuzey Kıbrıs örneğinde seçim ve kriz dönemlerinde “Kıbrıs Türk” milliyetçiliği söylemi (Doktora tezi, Lefke Avrupa Üniversitesi).
Yılmaz, E., & Bektaş, M. Ç. (2019b). Reproduction of national discourse through different ideologies in newspapers. Transilvania Journal of Social Sciences, 10(2), 63–68.
Yılmaz, E. (2025a). Siyasal iletişim aracı olarak sosyal medya: Kuzey Kıbrıs’taki siyasal liderlerin Instagram kullanım pratikleri üzerine bir inceleme. In İletişim Bilimleri Alanında Uluslararası Araştırmalar ve Değerlendirmeler (ss. 1–23). Ankara: Gece Kitaplığı.
Yılmaz, E. (2025b). The visible face of popular culture: A critique of the culture industry through TV competitions, media representations, and the case of Nihal Candan. International Journal of Environmental Sciences, 11(Suppl. 18), 1456–1459.
Zor, L., Kabiyeva, T., Aidar, A., & Zhumankulova, Y. (2019). Television director’s skill in the formation of socio-cultural values of a viewer. Dilemas Contemporáneos: Educación, Política y Valores, 35(90–2).
İndir
Yayınlanmış
Nasıl Atıf Yapılır
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2025 Dr.Emel Yılmaz
Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
